Haanappel Gedachten

Met een dood vogeltje in mijn mond werd ik wakker.

 De radiowekker bleef irritant klassieke muziek spelen. Met 1 oog dicht probeerde ik de radio te killen, maar mislukte in deze vruchteloze poging. Het ontbrak me aan lef en toewijding. De wekker bleek een meter te ver weg en mijn voet bleef zweven in het luchtledige. Met het andere open kijk ik naar het plafond, ik lik over mijn lippen. Ik proef de witte wijn niet meer, maar voel de kabouters die met hun pikhouwelen de binnenkant van mijn hoofd bewerken. Het vogeltje dat de hele nacht heeft liggen sudderen en mijn smaakpapillen zodanig heeft geprikkeld, verspreid een weeige geur. Ik ruik de carpaccio met truffel mayonaise, de Bouillabaisse geklaard met kippenbouillon en de chocoladetaart die op gegeten moest worden. Met name dat laatste: we hebben de vorm zelfs uitgelikt. We doen wel alsof we een elitekookmannengezelschap zijn, maar ondertussen staan we met onze sloven als barbaren en uitgehongerde kinderen te dansen in de keuken van opwinding. Verhalen over het goede leven gaan over de tong en goedlachs slaan we elkaar op de schouder.

Bruusk tapoteer ik mijn mond met een borstel.  Ik haat de uitdrukking, ’s nachts een vent, ’s morgens ook een feest.

“we fietsen wel alleen Pa, je slingert”

Ze zwaaien me na en fluiten als een dood vogeltje…..

Vaderweekend,

Ooit ontstaan uit een enorme behoefte om even gas terug te nemen:
“hier, neem jij de koters en gaat heen”
“Waar naar toe, wat moet ik doen?”
“Laat me met rust”

Het met rust laten werd letterlijk genomen. Ik pakte de tent en koters in en reed naar de dichtsbijzijnde camping. Ik genoot als een kind.
Het weekend werd een terugkerende traditie. De eerste jaren met enkele vaders, de pioniers die los mochten. Niet alle moeders hebben namelijk de rek om vader alleen op pad met haar kroost te sturen.
Uiteindelijk zagen de moeders toch een buitenkansje om een weekend voor zich alleen te hebben en begonnen het voor hun kerel te regelen.
Wat als een kleinnood begon, groeide uit tot een groep van meerdere elftallen. Groots en voor mij reden om eruit te stappen en het anders te gaan doen.

Het anders werd actief. We gaan fietsen. Over drie weken gaan we naar zee. We veruilen de limburgse heuvels voor het zilte land, op zoek naar oesters en haaietanden. Mijmeren bij zonsondergang in de duinen en de kracht van het het terugtrekkende water.
De meiden hebben de tent indeling klaar, ik mag buiten in de hangmat

Oh wat een heerlijkheid

Om 22 uur trek ik het scherm naar me toe en het www is weer even het terrein waarop leuke dingen gedaan kunnen worden.
De afgelopen weken heb ik vierkante ogen gekregen en geen spuug meer om te praten. De wortels waren niet meer aan te slepen en het oranje kwijl droop in druppeltjes uit mijn neus. Geen dieeten, eigenlijk geen tijd om te eten, hebben daarom ook geen effect. Men kent me, men weet wie ik ben, in trance sta ik ’s morgens op en high speeded vlij ik me uren later neder om de achterkant van mijn oogleden te bestuderen.
Vandaag mogen escaleren voor mijn Israelische vrienden. Nu zien ze ook hoe het proces aan de andere kant werkt en in dit geval ten goede voor hen. Morgen zal mijn pasje de deuren open doen gaan als in een sprookje. In de strikt hierarchische ict organisatie hebben de keppeltjes het duidelijk voor het zeggen. Onderaan bungelen de  in sari’s geklede vrouwen. Een blik wereldburgers is opengetrokken en hokken 24 x 7 samen op 100 vierkante meter. Het is een komen en gaan van stromen pizzaboeren, taxis en waterdragers.

Oh wat een heerlijkheid, dat ik het toetsenbord even ergens anders voor kan gebruiken en ik lurkend van mijn huiswishky de beslommeringen van de dag in een grote geeuw aan me voorbij kan laten gaan

l’chaim

“Achter een boom staat de boswachter te kijken”

Ik leg het boek neer en kijk Toop aan.  “Vind je dit echt leuk?” Zijn ogen glinsteren. Buiten regent het zachtjes , binnen is het benauwd. De warmte van de afgelopen dagen blijft in het huis hangen. We zweten peentjes en lezen stug door. Eigenlijk ben ik wel benieuwd wat die beste man te ziet.  Stropers, een bende reetjes, huisje van de heks, een wip in de natuur, een tankini met pijpjes? Kom maar ik ben er klaar voor. Die boeken voor koters zijn allemaal voor en door volwassenen geschreven.

Neem nu een kinderanimatiefilm. Dat is niet anders dan een weerspiegeling van de maatschappij, een antroposofisch gegeven.

Toop geniet.

Wat ziet die boswachter? Geen fuck, het is donker

Ik kan me de eindeloze moppen herinneren. Ik was de Wortelman en vertelde beeldend de grap voor wie het maar wilde horen. Maar vrienden en familie bleken niet eeuwig bestand voor herhaling. Het ‘worteltje wortelje’ kwam in de vergetelheid en de papagaai sterk in zwang. De zingende gevleugelde vriend overtrof ieders stoutste fantasien. Toch bleef ik de Wortelman. Mijn moeder bakte onverminderd worteltaarten  en mijn zussen bleven me broer Konijn noemen. Met als hoogtepunt het familierecept voor worteltaart dat ik van mijn vader notabene kreeg op mijn trouwen. Het stigma heb ik nooit van me af kunnen schudden.

Met lede ogen kijk ik naar mijn wortel. Met lange tanden knaag ik er aan. Fantaseer over gebakken papagaaien. Ik vertel liever een mop, daar word je nog vrolijk van

Alles wijst erop dat het weer tijd wordt om aan tafel te gaan. 

Soms denk ik een hobbit te zijn.  Aan mijn tweede ontbijt te willen beginnen en mijn vierde avondsouper voor te bereiden. Op dit moment ligt de aubergine boven de kolen te roosteren om zo meteen tot een armeluis kaviaar versneden te worden. Naast mijn laptop staat een vaal gele korenwolf te schitteren in het licht. “Op een mooie pinksterdag” galmt door mijn hoofd en levert zoveel inspiratie op.  Vooral nieuwe recepten uitproberen.

In de schaduw beleef ik de afgelopen twee weken. Een perfecte synergie, volledig opgeladen en voldaan. Herinneringen aan ontmoetingen met dim-sum’s, kruidenburgers en Garfield’s lasagna’s. Weg gespoeld met goddelijke ambrozijnen. Een waar feest, puur genot.

Door mijn blessure ben ik nog meer gaan sporten. Het advies van de dokter galmt na in mijn hoofd, ik heb haar beloofd niet te rennen voor 1 juni.  Ondertussen tart ik mijn kunnen en cardio richting een hartslag van 180. Ik proef de zilte smaak van zweet en bedenk dat een witte muscadet uitstekend smaakt met gegrilde gamba’s. Ondertussen is mijn BMI veel te hoog. Aan tafel realiseer ik me dat deze hoog zal blijven. Alleen sporten is niet meer voldoende. Blijkbaar is leeftijd de storende factor geworden, een uitdijende klasse.

Na stoppen met roken is de volgende beslissing even gruwelijk. Vanaf derde pinksterdag zal ik opgaan in calvinistische voedselbeleving. Niet bakkeren of ander dieet, maar me overgeven aan sober- en matigheid.

Ik schenk me maar een vertroostend witbier in en por in het vuur voor de sardines en gamba’s. Morgen zal alles anders zijn.

Langzaam begint het tot me door te dringen, heel zachtjes wordt er in mijn oor gefluisterd. Over de velden voert een zacht briesje een door bloesem bezwangerde lente lucht met zich mee. Ik haal diep adem en snuif de geur van gemaaid gras op. Sluit mijn ogen en voel de voorjaarszon branden in mijn gezicht om definitief een einde aan de winter te maken. Ik kijk naar de blauwe lucht, om me heen gonst nieuw leven, geluiden lijken van veraf te komen. De warmte giert broeierig door mijn lijf.

De lente werkt niet alleen erotiserend. De gedachte aan witte lammeren maakt me hongerig. Die speelse beestjes met het  hoge aaibaarheidsgehalte zie ik graag verwerkt. Tijdens de kookclub werden de messen geslepen en de vuren gestookt. Het lam was gewillig en liet zich uitstekend bereiden, de racks werden kort aangebrand en vervolgens met veel olijfolie en thijm opgeborgen in de oven. Goddelijk, rose en zacht.

Langzaam begint het tot me door te dringen, heel zachtjes wordt er in mijn oor gefluisterd

“het is lente”

eindelijk

Echte mannen, de vraag die ik me stelde, wat is dat en wie komen er voor in aanmerking? Ik heb een hele week geobserveerd, een hele week oplettend geweest en een illusie armer; er bestaat niet zoiets als een echte man.  Laat ik zeggen, voor mij bestaat er geen. Is geen combinatie die me kan overtuigen.

Die vent,  die een grote vent was in het laatste overleg blijkt nooit thuis te zijn en de veranwoordelijkheden van het gezinsleven niet serieus neemt. Diep ontzag voor hem die de intelligentie en het vermogen van de rede kan verkondigen, maar bij zijn eega vet onder de plak zit. Die stoere sportinstrukteur houdt me een half uur aan de praat en spuugt al zijn ellende. Ik luister en bedenk me dat ik blij ben dat ik kan relativeren.

Mannen waar ik zielsveel van hou hebben allemaal hun eigenaardigheden, iets waar ik niks mee kan. Perfectie, wat is echt? Het zijn combinaties van eigenschappen, geen algemene deler of eenheidsworst.  Niet iedere kerel is een vent, maar voor de ander is die vent een echte kerel.

Toch maar weer een illusie rijker; ik ben een echte papa…….

Toop zit vanochtend naast me op de wc, terwijl ik me aan het scheren ben.

“krijg ik dat nu ook” en wijst naar mijn piemel

“ja jong, later als je groot bent”

“wauw, een echte,   papa”

Toop groeit op met twee oudere zussen. Hij lijkt er geen problemen mee te hebben, hij ziet ze als mede-gezinsleden; ze horen er nu eenmaal bij. Beetje blase en nogal vrouw onvriendelijk, maar ik heb het over de beleving van een zes-jarige. Het dualisme schuilt zich op een ander vlak. Met de tijd komt het besef dat meisjes toch iets anders zijn dan de mannen in zijn omgeving. Nu is het met name de ontwikkeling van het anima in zijn onderbewustzijn.

Ik heb een sexe specifieke opvoeding gehad. Ik kreeg auto’s, mijn zussen een pop. Ik speelde niet met poppen, mijn zussen niet met auto’s. Eigenlijk niets nieuws, sinds de eeuwige eeuwigheid is deze strikte rolverdeling een instinktieve aangeborenheid. Vrolijk houden we dit in stand. Als kraamkado geven we het meisje een pop en de kerel een glimmende bolide. Zo hoort het in onze fantasieloze beleving en zo houden we het gedrocht aardig in stand. Om enigzins uit de maat te lopen geven we vaker onzijdige kado’s om vooral geen kleur te bekennen.

Toop heeft de eerste jaren geen auto’s gekregen. De auto’s van ooms en tantes, opa’s en oma’s werden of in een vroeg stadium verpunkt door Roos of opgeslagen in een grote doos met plastic speelgoed en goed opgeborgen. Al snel bleek  dat dit weinig effect had. Een blokje hout, een mandarijn en een soeplepel kregen bij hem een andere functie. Luid knetterend met versnellingen werden ze ‘getransformed’  tot volledig onverantwoorde sportauto’s, vrachtwagens en nog erger tractoren en combines. In een speelgoedautolooshuis blijkt het instinkt een loopje te nemen met, zoals dat heet, een moderne opvoeding.

De eerste echte lentedag. De koters spelen buiten. Ik zie ze de straat in komen. Het rode jasje met bloemetjes motief van Toop, donker en smerig van de modder. Naast hem fietst Roos, mogelijk nog smeriger dan haar broer. Uit de fietstas van Roos steekt een pijltjes blaaspijp.  Haar animus straalt,  beide zijn op oorlogspad.

Een perfecte mix.

Laag boven de grond zweef ik schommelend door het Limburgse landschap, Dorpen, landerijen schieten aan mijn blikveld voorbij. Behalve hier en daar een puist is het een oer-Hollands uitzicht. Valt me op dat alles wordt volgebouwd, langs het spoor is het een uitgestrekt lint van bouwputten en nieuwe uit de grond gestampte projecten. De verstedelijking rukt op, ondanks verwoede pogingen voor natuurbehoud. Kleine stukjes groen worden gekoesterd en met hand en tand verdedigd door papieren tijgers.

Het heeft iets beschermends. Eenzame wegen die verbinden, worden ineens levensaders. Nederland is geen land meer. Nederland is een grote stad met een aantal stedelijke parken. Daarin is alles geregeld. Van wieg tot de dood worden we gepamperd. De overheid overdekt met haar (een vrouw) bemoeienissen en zalvingen. Iedere scheet wordt geregistreerd, ingepakt, beschreven, gelabeld en procedureel vastgelegd. Gevolg; een samenleving die verzadigd en lamlendig aan het worden is. Zitten van geiligheid en gewoonte gekluisterd naar RTL te gapen. Maken een verplicht nummertje en trekken een zak chips open.

Geen wonder dat er geen echte kerels meer zijn……